Een aspect is een afstand tussen twee planeten, gemeten in graden op de dierenriemcirkel. Het is geen kracht, geen gebeurtenis en geen invloed: het is een hoekmeting, en de astrologie geeft aan een aantal van die metingen betekenis.

Vijf ervan zijn de belangrijkste, en ze verdelen de cirkel in gehele delen: de conjunctie (0°) is delen door één, de oppositie (180°) door twee, de driehoek (120°) door drie, het vierkant (90°) door vier en het sextiel (60°) door zes. Er schuilt geen mysterie in de keuze, het zijn de eenvoudige verdelingen van de cirkel, en daarom komen ze in bijna elke school terug.

De traditionele lezing leest de conjunctie als samensmelting, de oppositie als spanning tussen twee kanten, het vierkant als wrijving die om actie vraagt, en de driehoek en het sextiel als gemak. Dat is nuttig vocabulaire. Wat bijna geen tekst vertelt, komt nu.

Over honderd jaar hemel gemeten, heeft een horoscoop gemiddeld 12,4 aspecten tussen de tien hemellichamen. De mediaan is 12, en de spreiding loopt van 2 tot 35.

Dat beantwoordt meteen een veelgestelde vraag, en op een manier die tegenvalt: veel aspecten hebben is niet minder gebruikelijk en ook niet bijzonder. Het is de norm. Een horoscoop met vijftien aspecten en een met tien zijn hetzelfde soort horoscoop.

Twee planeten staan bijna nooit precies op 90 graden van elkaar. Daarom stelt elke school een tolerantie vast, de orb, en daarbinnen telt het aspect. Deze site gebruikt ruimere orbs voor de Zon en de Maan en kleinere voor de verre planeten, wat de meest gebruikelijke afspraak is.

Die tolerantie veranderen verdubbelt of halveert het aantal aspecten in jouw horoscoop. Gemeten aan dezelfde hemel, met alleen de orb veranderd:

Met de helft van de orb van deze site zijn het 6,3 aspecten per horoscoop; met de orb van deze site 12,4; en met het dubbele 24,9.

Het is niet zo dat de een gelijk heeft en de ander niet. Het is dat de vraag “heb ik dit vierkant?” geen antwoord heeft zolang niemand zegt welke orb gebruikt wordt, en daarom vermeldt een eerlijke duiding de orb naast het aspect, zoals deze doet.

De vijf komen niet in dezelfde verhouding voor, en het verschil is meetkundig, niet symbolisch:

Van de gevormde aspecten neemt de conjunctie (0°) 19,9% voor haar rekening; het sextiel (60°) 23,0%; het vierkant (90°) 23,3%; de driehoek (120°) 21,7%; en de oppositie (180°) 12,1%.

De oppositie is het minst gebruikelijke van de vijf, met 12,1%. De reden is eenvoudig: 180 graden is maar één plek op de cirkel, terwijl 60, 90 en 120 er allemaal twee hebben, één aan elke kant. De conjunctie is ook maar één plek, maar die haalt het verlies weer in omdat de orbs voor de conjunctie de ruimste van allemaal zijn.

Mercurius en Venus kunnen niet ver van de Zon af komen, dus er zijn aspecten die ze nooit vormen. Dat is geen meningsverschil tussen scholen: het is de baan zelf. Gemeten over de afstand van elk paar door honderd jaar heen:

Zon en Mercurius staan 0,0° tot 27,8° van elkaar, en vormen alleen de conjunctie; Zon en Venus, 0,0° tot 47,2°, alleen conjunctie; Mercurius en Venus, 0,0° tot 73,8°, conjunctie en sextiel; Uranus en Neptunus, 0,0° tot 145,9°, alles, behalve oppositie; Uranus en Pluto, 0,0° tot 130,4°, alles, behalve oppositie; en Neptunus en Pluto, 42,6° tot 65,3°, alleen sextiel.

Zon en Mercurius kunnen alleen een conjunctie vormen. Als een site je “Zon vierkant Mercurius” of “Zon oppositie Mercurius” liet zien, heeft die site de hemel niet berekend, Mercurius kwam in honderd jaar nooit tot 90 graden van de Zon, en dat gaat ook niet gebeuren.

Datzelfde geldt voor de Zon en Venus. En aan het andere eind van de lijst staat het merkwaardigste geval: Neptunus en Pluto stonden de hele eeuw tussen 42,6 en 65,3 graden van elkaar, dus het enige aspect dat ze vormen is het sextiel.

Neptunus doet er veertien jaar over om van teken te wisselen en Pluto tot dertig. Als twee planeten zo traag gaan, blijft het aspect tussen hen decennia lang staan, en iedereen die in dat tijdvak geboren is, heeft hetzelfde.

Neptunus sextiel Pluto geldt voor 49,4% van de eeuw, maar in blokken:

Van wie in de jaren 1930 geboren is, heeft 0,0% Neptunus sextiel Pluto; in de jaren 1940, 41,9%; in de jaren 1950, 98,7%; in de jaren 1960, 66,9%; in de jaren 1970, 84,6%; in de jaren 1980, 92,2%; in de jaren 1990, 25,1%; in de jaren 2000, 0,0%; in de jaren 2010, 6,9%; en in de jaren 2020, 77,7%.

Wie in de jaren 1950 geboren is, heeft dit aspect in 98,7% van de gevallen; wie in de jaren 2000 geboren is, in 0,0%. Het is hetzelfde aspect, en het beschrijft de generatie, niet de persoon. Een duiding die een aspect tussen trage planeten als individuele eigenschap presenteert, vertelt een kenmerk van een geboortecohort.

Voor de aspecten tussen Zon, Maan, Mercurius, Venus en Mars gebeurt dit niet: die bewegen snel, en het aspect verandert van dag tot dag. Dat zijn de aspecten die iets zeggen over één bepaald persoon.

Een aspect is niet goed en niet slecht. De verdeling tussen “gespannen” en “harmonieuze” aspecten is didactisch en grof: een driehoek beschrijft iets dat makkelijk loopt, en makkelijk lopen is niet altijd wat helpt. De nuttige vraag is wat iemand ermee doet.

En een strak aspect is geen sterk aspect. Een kleinere orb betekent dat de twee dichter bij de exacte hoek staan, het is een maat voor nabijheid, niet voor intensiteit in iemands leven. Geen onderzoek heeft laten zien dat een orb van een halve graad meer effect geeft dan een orb van vijf graden.

Een grens die hardop gezegd wordt, want die is deel van serieus lezen: niets hiervan is voorspelling. Astrologie beschrijft een tendens en geeft woorden voor wat iemand al beleeft, het bepaalt niet wat er gaat gebeuren, en niemand zou dat moeten verkopen.

En de vragen die het vaakst over dit onderwerp binnenkomen, met het korte antwoord: