De astrologie kwam Europa binnen via Spanje, vertaald uit het Arabisch.

Dit is het belangrijkste verhaal van deze reeks, en bijna niemand vertelt het. Tijdens de middeleeuwen was de Griekse astronomische en astrologische kennis bewaard, becommentarieerd en uitgebreid door de islamitische wereld. De weg terug naar het Latijnse Europa liep via het Iberisch Schiereiland.

De keten is lang en het is de moeite waard om ze te volgen: wat Ptolemaeus in de tweede eeuw in het Grieks schreef, werd vertaald naar het Arabisch, bestudeerd en gecorrigeerd door astronomen die werkten van Bagdad tot Córdoba, en pas daarna kwam het in het Latijn terecht. De astrologie die middeleeuws Europa leerde, kwam niet rechtstreeks uit Griekenland: ze kwam met eeuwen Arabisch werk erbovenop.

In Toledo, gedurende de twaalfde en dertiende eeuw, bracht een langdurige vertaalinspanning die werken naar het Latijn. Christenen, moslims en joden werkten er samen, vaak in koppels, de een las het Arabisch en vertaalde mondeling naar het Castiliaans, de ander schreef het in het Latijn op. Het is een van de vruchtbaarste intellectuele samenwerkingen uit de Europese geschiedenis, en ze draaide om boeken over astronomie en astrologie.

Het spoor daarvan is in de taal blijven staan. Almanak, azimut, zenit, nadir en verschillende sterrennamen, Aldebaran, Altair, Betelgeuze, zijn woorden van Arabische oorsprong die elke astroloog gebruikt zonder erbij stil te staan waar ze vandaan komen.

Alfons X van Castilië, de Wijze genoemd, financierde in de dertiende eeuw de productie van de Alfonsijnse Tafels, eeuwenlang in Europa gebruikt om planeetstanden te berekenen, en van werken zoals de Lapidario, die stenen, planeten en tekens met elkaar in verband brengt. Een koning liet de staat betalen voor de berekening van de hemel, en liet alles in het Castiliaans opschrijven, waardoor die kennis buiten de kring van Latijn-lezers kwam.

Spanje was de poort waardoor de Griekse astrologie, bewaard en verbeterd in het Arabisch, terugkeerde naar het Latijn. Het is de vertaling, niet de uitvinding, die van dit land een beslissende plek in dit verhaal maakt.

Spanje had iets wat bijna geen ander land had: een leerstoel astrologie aan een universiteit. Salamanca gaf het vak les met een betaalde professor en een vast programma, en daar liep Abraham Zacuto rond, die later zijn tabellen naar het Portugese hof zou brengen. Het was geen cursus in het occulte: het was de opleiding van wie kalenders, getijden en data voor medische behandeling moest berekenen.

De Alfonsijnse Tafels hadden een lang leven, moeilijk voor te stellen vandaag: ze waren de referentie voor het berekenen van planeetposities in Europa van de dertiende tot de zeventiende eeuw. Degene die ze op pensioen stuurde was Kepler, met de Rudolfijnse Tafels van 1627, gemaakt op basis van de metingen van Tycho Brahe, een verhaal dat verteld wordt op de pagina over Denemarken. Driehonderdvijftig jaar gebruik is meer dan welk astrologieprogramma dan ook zal meemaken.

Die tabellen dienden ook voor theater. In 1504, gestrand op Jamaica en zonder eten, raadpleegde Christoffel Columbus de efemeriden die hij aan boord had, zag dat er een maansverduistering zou komen en kondigde de Taíno's aan dat hij de maan van de hemel zou halen. De maan verduisterde op het aangekondigde moment en hij kreeg wat hij wilde. Het is een gebruik van de efemeriden dat niets nobels heeft, en het laat zien wat het in die wereld betekende om de enige persoon op het eiland te zijn die wist wat de hemel zou doen.

Er is een instrument dat dit verhaal beter vertelt dan welke tekst dan ook: het astrolabium. Het kwam via islamitisch Spanje naar Europa, en het doet met een stuk metaal precies dezelfde berekening die deze pagina met een computer doet: gegeven de plaats en het tijdstip, welke graad van de dierenriem aan de horizon opkomt. De Ascendant was al een mechanisch getal voordat hij een digitaal getal werd, en de plaat van het astrolabium moet vervangen worden naargelang de breedtegraad, om precies dezelfde reden waarom de tabel hieronder van stad tot stad verandert.

Van de lijst overgebleven woorden is het de moeite om de woorden toe te voegen die het instrument zelf en de hemel zelf beschrijven: alidade, almicantarat, azimut, zenit, nadir, en, in het alledaagse woordgebruik, almanak, dat de kalender met de posities van de hemellichamen was. Een taal bewaart het pad waarlangs kennis is gereisd, en het Portugees bewaart dit pad.

En er is het deel dat Spanje later probeerde uit te wissen. De indexen van verboden boeken uit de zestiende eeuw richtten zich op de judiciële astrologie, die het leven van een persoon voorspelt, en de Spaanse inquisitie vervolgde wie ze beoefende. Het onderscheid dat in Portugal gold, gold ook hier: de hemel berekenen bleef toegestaan en nodig; zeggen wat die betekent voor iemand werd een gevaarlijke zaak. Het was die grens, en niet een gebrek aan wiskunde, die de astrologie uit de universiteit verdreef.

Een astronoom uit Toledo loste in de elfde eeuw precies het probleem van het astrolabium op dat ik net beschreef. Azarquiel, al-Zarqali, bouwde een universele plaat, genaamd açafeia, die werkt op elke breedtegraad, zodat het wisselen van platen niet meer nodig was. Hij stelde ook de Toledaanse Tafels samen, die Europa gebruikte voordat de Afonsijnse Tafels bestonden, en heeft vandaag een maankrater met zijn naam in Latijnse vorm, Arzachel.

Het is de moeite waard om de omvang van het toeval te meten: het obstakel dat een ambachtsman ertoe bracht in Toledo een nieuwe plaat uit te vinden, is hetzelfde obstakel waardoor de tabel aan het einde van deze pagina een ander resultaat geeft voor São Paulo dan voor Kopenhagen. De breedtegraad is altijd het lastige deel van de Ascendant-berekening geweest, en al duizend jaar geleden probeerde iemand er al omheen te werken.

En het invloedrijkste boek van de westerse astrologische magie ging twee keer door Spanje. De Picatrix, in het Arabisch, het Doel van de wijze, verzamelt recepten voor planetaire talismannen en wordt toegeschreven aan de kring van Maslama al-Majriti, “die van Madrid”. Het werd vertaald naar het Castiliaans aan het hof van Alfons X en van het Castiliaans naar het Latijn, en daaruit stamt een groot deel van wat vandaag over dit onderwerp gelezen wordt, inclusief wat deze reeks vertelt op de pagina over astrologische magie.

Het is een goede illustratie van wat Spanje in dit verhaal deed. De tekst ontstond in het Arabisch, kreeg een Castiliaanse naam, werd Latijn en kwam terecht in het Italiaans van Ficino, en heel dat traject loopt via een hof waar drie religies in dezelfde ruimte werkten.

De werkplaats van Alfons X produceerde veel meer dan tabellen. De Libros del saber de astronomía verzamelen zestien verhandelingen over het bouwen en gebruiken van instrumenten, astrolabia, kwadranten, klokken, en daaronder staat een van de vroegste westerse beschrijvingen van een klok aangedreven door kwikgewicht. Het was een technisch programma geschreven in het Castiliaans, in een tijd waarin wetenschap in het Latijn werd geschreven.

Van diezelfde koning is een zin overgeleverd die hij misschien nooit gezegd heeft en die de geschiedenis toch bewaard heeft: tegenover de complicatie van cirkels die het systeem van Ptolemaeus vereiste, zou hij hebben opgemerkt dat, als God hem geraadpleegd had voordat Hij de wereld schiep, hij iets eenvoudigers had voorgesteld. Het is de klacht van wie de rekening betaalde, en de klacht bleef geldig totdat Kepler de cirkels verving door ellipsen.

Het deel van de astrologie dat afhangt van de PLAATS, en niet alleen van de datum, is de Ascendant: de graad van de dierenriem die op het moment van de geboorte aan de horizon opkomt. Hij verandert elke twee uur en hangt af van de breedtegraad van de stad.

En de twaalf tekens komen niet met dezelfde snelheid op. Sommige duren meer dan twee uur om de horizon te kruisen en andere minder dan een uur, en dat verschil wordt groter hoe verder je van de evenaar af staat. Ik trok 200.000 momenten tussen 1950 en 2010 en berekende de Ascendant voor Madrid, op 40° noorderbreedte:

In Madrid is de meest voorkomende Ascendant Schorpioen, met 10,7%, en de minst voorkomende Vissen, met 5,0%; de een is 2,1 keer zo waarschijnlijk als de ander, terwijl een gelijke verdeling elk teken 8,3% zou geven.

Kijk wat dit betekent: twee mensen die precies op hetzelfde moment geboren zijn, de een in Madrid en de ander in een stad op een andere breedtegraad, kunnen verschillende Ascendanten hebben, en hoe vaak elke Ascendant voorkomt, verandert met de plaats. De geboortestad is geen administratief detail van het formulier: ze telt mee in de berekening.

Het patroon in deze reeks is pure meetkunde, en het is in één zin te zeggen: hoe verder van de evenaar, hoe ongelijker de verdeling. In Kopenhagen, op 56 graden noorderbreedte, is het verschil tussen de meest en de minst voorkomende Ascendant 4,3 keer; in São Paulo, op 23 graden zuiderbreedte, daalt dat naar 1,5.

En de vragen die het vaakst over dit onderwerp binnenkomen, met het korte antwoord: