Nederland drukte de astrologie die de rest van Europa niet mocht drukken.

De Nederlandse bijdrage aan astrologie zit minder in de leer en meer in verspreiding. Er is hier geen Kepler en geen Lilly, en er een verzinnen zou makkelijk en verkeerd zijn. Wat er wél is, is wat een lijst met namen verhult: zonder Nederland zou een groot deel van wat elders geschreven werd bij veel minder mensen zijn aangekomen, en zonder Nederland zouden verschillende instrumenten waarop astrologie steunt niet bestaan.

In de zeventiende eeuw was de Nederlandse Republiek het drukcentrum van Europa, met een tolerantie voor ideeën die andere plekken niet hadden. Boeken die elders verboden waren, werden in Amsterdam en Leiden gedrukt en gingen vandaar de hele wereld rond, soms met een valse herkomst op de titelpagina.

En de kalender, weer, oogst en algemene voorspellingen, in hetzelfde goedkope formaat dat de reeks beschrijft op de werden in enorme hoeveelheden gedrukt en verkocht. Een almanak uit die tijd combineerde kalender, maanfasen, weersvoorspelling, plantadvies, getijdentabellen en astrologie, allemaal in hetzelfde goedkope schrift, gekocht door mensen die thuis misschien geen ander boek hadden.

Het is een onderschat stuk van dit verhaal. Via de almanak bereikte astrologie mensen die geen Latijn lazen en geen hof bezochten, en het formaat overleefde: de krantenrubriek van de twintigste eeuw, die dit blog vertelt op de pagina over Engeland, is er een directe erfgenaam van. Hetzelfde pakket van nut en nieuwsgierigheid, goedkoop verkocht en door miljoenen gelezen.

Nederland gaf de astrologie de drukpers. Zonder de verspreiding die het land verzekerde, zou een groot deel van wat elders geschreven werd, in de bibliotheken zijn blijven liggen.

Het instrument dat de astronomie veranderde, werd hier uitgevonden, en wel door een brillenmaker. In 1608, in Middelburg, Hans Lipperhey vroeg patent aan op een apparaat dat verre dingen dichterbij haalde. Het patent werd afgewezen omdat anderen zeiden hetzelfde gedaan te hebben, maar het nieuws ging binnen enkele maanden door heel Europa, en toen Galileo erover hoorde, bouwde hij zijn eigen versie en richtte die op Jupiter. De kijker is Nederlands; hem naar de hemel richten was het idee van iemand anders.

Er is een directe verbinding tussen het eiland van Tycho Brahe en de drukpersen van Amsterdam, en die verbinding heeft een naam. Willem Blaeu bracht eind zestiende eeuw maanden door op Hven, waar hij van Tycho leerde meten en instrumenten bouwen. Hij ging terug naar huis, opende een werkplaats in Amsterdam en werd de grootste maker van globes, kaarten en atlassen van zijn tijd, officieel cartograaf van de Verenigde Oost-Indische Compagnie.

Let op wat dit betekent voor deze reeks: de precisie die de pagina over Denemarken vertelt, werd in de handen van een leerling de gedrukte kaart die heel Europa kocht. Goed meten is één ding; het resultaat bij duizenden handen laten aankomen is iets anders, en dat tweede deden de Nederlanders beter dan wie dan ook.

En er is een Nederlandse bijdrage die de geboortehoroscoop van dichtbij raakt, ook al wordt die er bijna nooit voor herinnerd. Christiaan Huygens bouwde in 1656 de eerste werkende slingerklok, en daarmee viel de dagelijkse fout in tijdmeting van minuten terug naar seconden. Een geboortehoroscoop heeft de geboorte-uurnodig, want de Ascendant verschuift gemiddeld één graad per vier minuten. Voordat er een betrouwbare klok bestond, was dat tijdstip een gok, en degene die het meetbaar maakte was een Nederlander die op zoek was naar de lengtegraad op zee.

Huygens ontdekte ook Titan en verklaarde de vreemde vormen die Galileo bij Saturnus had gezien: een ring, zonder contact met de planeet. Hij publiceerde de conclusie als anagram, om de voorrang veilig te stellen zonder het resultaat te onthullen voordat hij zeker was, een gewoonte uit die tijd die nu waanzinnig zou lijken.

Willebrord Snellius, uit Leiden, liet twee nuttige dingen achter voor wie de hemel meet. Hij berekende de afstand tussen twee steden door triangulatie, en schiep zo de methode waarmee drie eeuwen lang kaarten werden opgemeten, en formuleerde de brekingswet, die verklaart waarom de Zon volledig boven de horizon lijkt te staan terwijl hij, meetkundig gezien, er nog onder staat. Wie “de Zon die opkomt” vergelijkt met de graad die aan de horizon stijgt, heeft die correctie nodig, en die correctie is de reden waarom de zonsopkomst niet klopt met de pure berekening.

Vóór al deze mannen Gemma Frisius, geboren in Dokkum, stelde in 1530 voor de lengtegraad te bepalen door de tijd van een klok aan boord te vergelijken met de plaatselijke tijd, de juiste oplossing, honderd jaar voordat er een klok bestond die de reis kon doorstaan. Hij was wiskundige, arts, en stelde horoscopen op, zoals van iemand met die opleiding werd verwacht. Mercator was zijn leerling.

En het verhaal van de almanakken heeft een einde dat niemand verwacht: het is nooit gestopt. De Enkhuizer Almanak, gedrukt sinds het eind van de zestiende eeuw, komt nog elk jaar uit, met maanfasen, getijdentabellen, kalender en plantadvies, en is de oudste nog verschijnende periodieke uitgave van het land. Het formaat dat astrologie bracht bij mensen die geen Latijn lazen, overleefde alles, de academies, de kranten, het internet, en staat nog steeds in de schappen.

Het oudste nog werkende universiteitsobservatorium is Nederlands: dat van Leiden, in 1633 ingericht op het dak van het hoofdgebouw van de universiteit om een van de kwadranten van Tycho Brahe te herbergen die daar terecht waren gekomen. Weer diezelfde keten, de instrumenten van het Deense eiland, de leerlingen, de persen van Amsterdam.

En een detail dat filosofie en glas samenbrengt: Spinozaverdiende in Amsterdam en later in Den Haag zijn geld met het slijpen van lenzen, en die van hem waren goed genoeg om Huygens de kwaliteit ervan te laten opmerken. De filosoof die schreef tegen het idee dat de natuur met een doel handelt, wat de onderliggende aanname van alle astrologie is, maakte het glas waarmee men naar de planeten keek. Hij hoefde niet tussen de twee te kiezen om de huur te betalen.

De globes van het huis Blaeu werden overigens verkocht in paren: één van de Aarde en één van de hemel, van hetzelfde formaat, om naast elkaar in de kamer te staan. Een Amsterdamse handelaar met geld had thuis, als meubelstuk, de volledige tekening van de sterrenbeelden. Het was het voorwerp dat de bezoeker liet weten dat hier mensen woonden die de wereld begrepen, en de hemel maakte daar deel van uit.

En het meest gereproduceerde astrologische beeld uit de geschiedenis van het drukken kwam uit die almanakken: de dierenriemman, de figuur van een menselijk lichaam met de twaalf tekens verdeeld over de delen, Ram op het hoofd, Vissen bij de voeten, die gebruikt werd om te kiezen waar en wanneer een patiënt aderlaten. Hij stond in bijna elke Europese almanak, en via hem leerden miljoenen mensen die geen enkel traktaat lazen de namen van de twaalf tekens. Het is de grootmoeder van de krantenrubriek.

Het deel van de astrologie dat afhangt van de PLAATS, en niet alleen van de datum, is de Ascendant: de graad van de dierenriem die op het moment van de geboorte aan de horizon opkomt. Hij verandert elke twee uur en hangt af van de breedtegraad van de stad.

En de twaalf tekens komen niet met dezelfde snelheid op. Sommige duren meer dan twee uur om de horizon te kruisen en andere minder dan een uur, en dat verschil wordt groter naarmate men verder van de evenaar af staat. Ik loot 200.000 momenten tussen 1950 en 2010 en berekende de Ascendant voor Amsterdam, op 52° noorderbreedte:

In Amsterdam is de meest voorkomende Ascendant Schorpioen, met 12,0%, en de minst voorkomende Ram, met 3,5%; de een is 3,4 keer zo waarschijnlijk als de ander, terwijl een gelijke verdeling elk teken 8,3% zou geven.

Kijk wat dit betekent: twee mensen die op precies hetzelfde moment geboren zijn, de een in Amsterdam en de ander in een stad op een andere breedtegraad, kunnen een verschillende Ascendant hebben, en hoe vaak elke Ascendant voorkomt, verandert met de plaats. De geboortestad is geen administratief detail van het formulier: ze telt mee in de berekening.

Het patroon in deze reeks is pure meetkunde, en het is in één zin te zeggen: hoe verder van de evenaar, hoe ongelijker de verdeling. In Kopenhagen, op 56 graden noorderbreedte, is het verschil tussen de meest en de minst voorkomende Ascendant 4,3 keer; in São Paulo, op 23 graden zuiderbreedte, daalt dat naar 1,5.

En de vragen die het vaakst over dit onderwerp binnenkomen, met het korte antwoord: