Frankrijk gaf de astrologie haar meest systematische verhandeling, en de eerste poging om haar te meten.

Het Franse hof van de zestiende eeuw was een van de plekken waar de astrologie het dichtst bij de macht stond. Catharina de Médici, van Italiaanse geboorte, bracht de Florentijnse smaak voor het onderwerp mee naar Frankrijk, en Nostradamus is de naam die iedereen van die periode kent. Het is de moeite waard om te scheiden wie hij was van wat hij werd: arts en astroloog, geraadpleegd door de koningin, en auteur van bewust duistere profetische verzen die vandaag de rest van zijn werk overschaduwen.

Minder bekend en veel belangrijker voor de techniek is Jean-Baptiste Morin de Villefranche, astroloog van Lodewijk XIII en schrijver van de Astrologia Gallica, uit de zeventiende eeuw. Zijn project was de astrologie te organiseren als een coherent systeem, afgeleid van beginselen, in plaats van een verzameling overgeleverde regels die elke auteur van de vorige overnam. Wie technische astrologie bestudeert, bespreekt Morin nog steeds, en is het nog steeds met hem oneens.

Er wordt verteld dat Morin bij de geboorte van Lodewijk XIV aanwezig was om het exacte tijdstip te noteren. Waar of niet, het verhaal zegt wat hier van belang is over die tijd: het geboortetijdstip van een koning was staatsinformatie, want daaruit kwam de horoscoop van een heerschappij.

En er is een derde hoofdstuk, uit de twintigste eeuw, dat het dichtst komt bij wat deze site probeert te doen. Michel Gauquelin besteedde decennia aan het statistisch toetsen van astrologische beweringen, met bestanden van duizenden geboortes uit officiële registers. Het grootste deel van wat hij toetste, werd niet bevestigd, en dat publiceerde hij, iets wat bijna niemand doet. Sommige verbanden die hij vond, worden tot vandaag besproken, zonder overeenstemming.

Dat is de houding die de populaire astrologie mist: meten, en zeggen wat de meting opleverde, ook als het antwoord "nee" is.

Frankrijk gaf Morin, die astrologie van binnenuit wilde ordenen, en Gauquelin, die haar van buitenaf wilde toetsen. Beide projecten zijn interessanter dan de profetieën die beroemd bleven.

Begin bij de woorden. Influence was een technische term in de astrologie: het influxus, de vloeistof waarvan men dacht dat die van de sterren naar de dingen hier stroomde. Het woord ging naar het Frans en van het Frans naar de andere moderne talen, en beschrijft vandaag wat een vriend doet met de mening van een ander. Het staat in dezelfde familie als desastre, tegengestelde ster, als jovialsaturnisch martiaalsaturnisch kwikzilverigsaturnisch lunatiek en van De woordenschat overleefde de leer. , en wordt elke dag gesproken door mensen die niets van dat alles geloven.Het hof dat astrologen raadpleegde, was ook het hof dat ze verbood. Na de gifaffaire, die in de jaren 1670 een Parijs netwerk van vergiftigsters, waarzegsters en verkopers van drankjes blootlegde dat tot de adel zelf reikte

tekende Lodewijk XIV in 1682 een edict tegen het waarzeggen . De tekst behandelde het voorspellen van de toekomst als bedrog en zette het naast vergif en magie. Het was geen discussie over sterrenkunde: het was politie.Een eeuw later probeerde de Revolutie de tijd opnieuw te maken. De republikeinse kalender van 1793 maakte een einde aan de week van zeven dagen, die een lijst van planeten is, en dat in het Frans nog steeds is:

lundi is de dag van de Maan, mardi die van Mars, mercredi die van Mercurius, jeudi die van Jupiter, vendredi die van Venus. In plaats daarvan kwamen tien dagen per decade en maanden vernoemd naar het weer en de oogst: Germinal, Floréal, Brumaire. Hier past een omweg:

het Portugees is de uitzondering in de familie . Segunda-feira, terça, quarta, de nummers in plaats van de goden. De wissel wordt toegeschreven aan Martinho van Dume, een 6e-eeuwse bisschop in het noordwesten van het schiereiland, die de liturgische namen verkoos boven de planetaire. Het Frans hield de planeten en de Revolutie moest ermee vechten; het Portugees had ze al duizend jaar eerder verloren, door een besluit van de Kerk.En toch begon het republikeinse nieuwjaar op de

septemberequinox , berekend voor de meridiaan van Parijs. Ze wilden de planeten uit de kalender halen en hielden de Zon over, want zonder een gebeurtenis in de hemel is er geen manier om een jaar te beginnen. Het hield dertien jaar stand. De week van de planeten kwam terug en is er nog steeds.Terug naar de 20e eeuw: wat Gauquelin vond heeft een naam en levert nog steeds discussie op. Hij merkte dat, bij de geboortes van topsporters,

Mars vaak iets vaker voorkwam dan verwacht, net na de geboorte of bij culminatie de twee gebieden die de astrologie hoekpunten noemt. Het effect is klein, komt alleen in grote steekproeven naar boven, en was het doel van meerdere herhalingspogingen, met resultaten die de twee kanten tot vandaag anders lezen., Twee dingen moeten met alle letters gezegd worden. Het eerste: de rest van wat Gauquelin toetste, zonneteken, aspecten, verenigbaarheid van koppels

werd niet bevestigd, , en dat publiceerde hij. Het tweede: zelfs het deel dat overbleef biedt geen basis voor een krantenrubriek, want het gaat over een statistische neiging in een hele bevolking, niet over wat er met één persoon op dinsdag gaat gebeuren.Voor hem had

Paul Choisnard al hetzelfde geprobeerd aan het begin van de eeuw, met kleinere steekproeven en een zwakkere methode. Frankrijk heeft die eigen lijn: die van wie besloot te tellen in plaats van te discussiëren. Het is de lijn waarin deze pagina zichzelf wil plaatsen, vanaf hier alleen nog cijfers. Parijs had zijn eigen meridiaan en vocht ervoor. Het Observatorium werd opgericht in 1667, met Cassini aan het hoofd, en de lijn die daar doorheen loopt was meer dan twee eeuwen de Franse referentie voor lengtegraad. Frankrijk aanvaardde de meridiaan van Greenwich pas officieel in 1911, en schreef daarna nog een tijd de wet met de woorden "tijd van Parijs, negen minuten en eenentwintig seconden achter".

Elke geboortehoroscoop hangt af van een referentietijd, en welke dat was, was een diplomatieke kwestie. En de oudste volledig getekende dierenriem die bekend is, staat in Parijs. Het dak van een tempel in Dendera, Egypte, werd doorgezaagd en in 1821 naar Frankrijk gebracht, en staat nu in het Louvre: erop verschijnen de twaalf tekens in de volledige cirkel, al in de vorm die de Griekse traditie zou vastleggen. De aankomst van het stuk veroorzaakte een felle publieke discussie, omdat de eerste ouderdomsschattingen die ervan gemaakt werden, de heersende bijbelse tijdrekening tegenspraken.

Een steen met twaalf tekeningen zette de ouderdom van de wereld ter discussie. En het portret van Nostradamus verdient een correctie met een boekhoudkundig feit: wat hij elk jaar uitgaf, en wat hem een vast inkomen gaf, waren

almanakken kalender, weer, oogst en algemene voorspellingen, in hetzelfde goedkope formaat dat de reeks beschrijft op de, pagina over Nederland . DeProfecieën in versvorm zijn het deel dat beroemd werd; de brood-en-boterbaan was het jaarlijkse boekje dat op de markten verkocht werd. Italië deed voor de astrologie iets wat geen andere plek deed: haar in het middelpunt zetten van een serieuze filosofische discussie over de aard van de wereld, en het bracht, in dezelfde eeuw, de meest verfijnde verdediging én de hardste aanval voort. Daarvoor, in de 13e eeuw, liet Guido Bonatti een verhandeling na die de middeleeuwse praktijk ordende en door heel Europa circuleerde.

Het deel van de astrologie dat afhangt van de PLAATS, en niet alleen van de datum, is de Ascendant: de graad van de dierenriem die op het moment van de geboorte aan de horizon opkomt. Hij verandert elke twee uur en hangt af van de breedtegraad van de stad.

En de twaalf tekens komen niet met dezelfde snelheid op. Sommige duren meer dan twee uur om de horizon te kruisen en andere minder dan een uur, en dat verschil wordt groter hoe verder je van de evenaar af staat. Ik trok 200.000 momenten tussen 1950 en 2010 en berekende de Ascendant voor Parijs, op 49° noorderbreedte:

In Parijs is de meest voorkomende Ascendant Schorpioen, met 11,5%, en de minst voorkomende Ram, met 4,0%; de een is 2,9 keer zo waarschijnlijk als de ander, terwijl een gelijke verdeling elk teken 8,3% zou geven.

Kijk wat dit betekent: twee mensen die precies op hetzelfde moment geboren zijn, de een in Parijs en de ander in een stad op een andere breedtegraad, kunnen verschillende Ascendanten hebben, en hoe vaak elke Ascendant voorkomt, verandert met de plaats. De geboortestad is geen administratief detail van het formulier: ze telt mee in de berekening.

Het patroon in deze reeks is pure meetkunde, en het is in één zin te zeggen: hoe verder van de evenaar, hoe ongelijker de verdeling. In Kopenhagen, op 56 graden noorderbreedte, is het verschil tussen de meest en de minst voorkomende Ascendant 4,3 keer; in São Paulo, op 23 graden zuiderbreedte, daalt dat naar 1,5.

En de vragen die het vaakst over dit onderwerp binnenkomen, met het korte antwoord: