De grootste astronoom uit de geschiedenis maakte ook horoscopen voor geld, en schreef daarover.

Johannes Kepler is de figuur die het beste laat zien hoe astronomie en astrologie naast elkaar bestonden. Keizerlijk wiskundige, ontdekker van de wetten van de planeetbeweging, en praktiserend astroloog: hij maakte geboortehoroscopen in opdracht, en een deel van zijn inkomen kwam daaruit. De horoscoop die hij maakte voor generaal Wallenstein is een van de meest bestudeerde astrologische documenten uit die periode.

Interessant is wat hij zelf van het onderwerp dacht. Kepler kritiseerde de astrologie van zijn tijd scherp, de regels die zonder onderzoek werden overgenomen, de pretentie om concrete gebeurtenissen te voorspellen, de tabel met betekenissen die iedere auteur van de vorige overschreef. En tegelijkertijd verdedigde hij dat er daarbinnen een kern was die het onderzoeken waard was, verbonden aan de HOEKEN tussen de planeten.

In Tertius Interveniens waarschuwt hij degenen die de hele astrologie willen weggooien, dat ze niet, samen met haar, moeten weggooien wat er werkelijk aan is. Het is een ongemakkelijk standpunt en het is het eerlijkste van de drie mogelijke, moeilijker te verdedigen dan “het is allemaal waar” en “het is allemaal onzin”.

En hij ging verder dan de kritiek: hij stelde nieuwe aspectenvoor, afgeleid van verdelingen van de cirkel die de traditie niet gebruikte, zoals de quintiel, op 72 graden. Wie een aspect uitvindt, zegt daarmee dat de overgeleverde lijst herzienbaar is, en weinig astrologen waagden dat.

Vóór hem, in de vijftiende eeuw Regiomontanus produceerde gedrukte efemeriden en een huizensysteem dat zijn naam draagt en door veel mensen nog steeds wordt gebruikt. Duitsland was eeuwenlang de plek waar de rekeninstrumenten werden gemaakt die de rest van Europa gebruikte, en de boekdrukkunst, die Duits was, is wat die tabellen liet circuleren.

Duitsland gaf de astrologie haar meest bekwame criticus. Kepler is het beste argument tegen haar gebruiken zonder te meten, en tegen haar afwijzen zonder te onderzoeken.

De boekdrukkunst werd Duits geboren, en een van de eerste dingen die ze in grote hoeveelheden drukte, waren kalenders met de posities van de sterren. Regiomontanus richtte in de jaren 1470 in Nürnberg een drukkerij op met een uitgesproken doel: astronomische tabellen publiceren zonder de fouten die overschrijvers bij elke kopie optelden. Het is een uitermate moderne gedachte, de machine dient om de menselijke hand uit het overschrijven van getallen te halen, en werd voor het eerst toegepast op efemeriden.

Het effect was enorm en wordt weinig herinnerd. Vóór de boekdrukkunst was een tabel met posities een duur handschrift, vol opgestapelde fouten en beperkt tot wie toegang had tot bibliotheken. Erna kocht elke beoefenaar met een beetje geld de posities van de planeten voor de komende jaren. De astrologie verspreidde zich via dezelfde deur als de Bijbel, en om dezelfde reden.

Albrecht Dürer graveerde in 1515 de eerste gedrukte sterrenkaarten van Europa, met de twee hemisferen en de sterrenbeeldfiguren getekend door een eersteklas kunstenaar op basis van astronomengegevens. En hij liet een gravure achter die een document van praktische astrologie is: de Melencolia I, uit 1514, met een neerslachtige figuur omringd door instrumenten en, in de hoek, een magisch vierkant van vier bij vier. Dat vierkant is dat van Jupiter, en melancholie is de kwaal van Saturnus.

De gangbare lezing, die van kunsthistorici komt en niet van astrologen, is dat de gravure een astrologisch middellaat zien: tegen de zwaarte van Saturnus wordt Jupiter opgeroepen via de figuur die hem toekomt. Het is de procedure die deze reeks beschrijft op de pagina over astrologische magie, uitgevoerd door een van de grootste graveurs uit de geschiedenis, en gedateerd binnen het vierkant zelf, dat het jaar 1514 op de onderste regel draagt.

Van het leven van Kepler is de episode die het meest over die tijd zegt, niet wetenschappelijk. Zijn moeder, Katharina, werd beschuldigd van hekserij en zat meer dan een jaar vast, onder dreiging van marteling. Kepler liet zijn werk liggen, ging erheen en voerde de verdediging zelf, punt voor punt op elke beschuldiging reagerend. Ze werd vrijgesproken en stierf enkele maanden later. De keizerlijke wiskundige, die horoscopen maakte voor generaals, moest voor een rechtbank bewijzen dat zijn eigen moeder geen heks was, de grens tussen erkende kennis en misdaad liep daar, en die liep dwars door een familie heen.

De aspecten die Kepler voorstelde, kwamen uit een precieze gedachte: als de cirkel delen door twee, drie, vier en zes de overgeleverde aspecten geeft, waarom daar stoppen? Hij werkte met regelmatige veelhoeken en kwam tot nieuwe verdelingen, zoals de quintiel, op 72 graden, wat de cirkel gedeeld door vijf is. Zijn argument was geen traditie, het was meetkunde, en dient als herinnering dat de aspectenlijst van elk programma een keuze is, en geen natuurfeit.

In de twintigste eeuw bracht Duitsland twee technische scholen voort die nog altijd meegaan: de Hamburgse School, van Alfred Witte, die werkt met middelpunten tussen planeten in plaats van de klassieke aspecten, en de kosmobiologie van Reinhold Ebertin, die de praktijk terugbracht tot een kleine set combinaties en een naslagwerk publiceerde dat in de halve wereld vertaald werd. Beide scholen delen het wantrouwen tegen te veel symboliek en de voorkeur voor een korte, controleerbare regel.

En het donkere hoofdstuk: in 1941, na de vlucht van Hess naar Schotland, verbood het naziregime astrologie en arresteerde het astrologen, waarzeggers en occultisten in één gecoördineerde actie. Tegelijk zetten beide kanten van de oorlog astrologen in voor propaganda, in een poging te raden wat de andere kant in zijn eigen horoscopen las. Het is de enige periode waarin astrologie kennen tegelijk een misdaad was en een overheidsbaan.

De efemeriden van Neurenberg kwamen verder dan hun maker. Het waren de tabellen van Regiomontanus die Columbus aan boord meenam, samen met de almanak van de Portugese Abraham Zacuto, en met die tabellen voorspelde hij de zonsverduistering op Jamaica die de Spanje-pagina. Een Duitser rekende het uit, een uit Castilië verdreven Jood controleerde het, een Genuees in dienst van Spanje gebruikte het, en zo beweegt dit verhaal zich, zonder enige grens te respecteren.

De horoscoop die Kepler voor Wallenstein maakte heeft een einde dat het vertellen waard is. Zonder handtekening afgeleverd, viel hij in de smaak, en jaren later vroeg de generaal om een vervolg. Kepler wees op ernstige moeilijkheden rond maart 1634 en vermeed te zeggen wat er zou gebeuren. Wallenstein werd in februari van dat jaar vermoord. Het is het soort treffer dat een carrière maakt en die Kepler, met opzet, nooit als reclame gebruikte: hij schreef dat een astroloog geen gedateerde gebeurtenis mag voorspellen.

Kepler stelde ook zijn eigen horoscoop op en die van de mensen in zijn huishouden, en gaf er duiding aan. In een tekst over zichzelf legt hij de stand van de planeten bij zijn geboorte naast wat hij van zijn eigen temperament wist, de ongeduldigheid, de moeite met mensen, de koppigheid met getallen. Hij gebruikte astrologie als taal voor een zelfportret, wat dicht bij komt bij wat deze site een persoonlijkheidshoroscoop noemt, en ver verwijderd is van het voorspellen van de komende week.

Het deel van de astrologie dat afhangt van de PLAATS, en niet alleen van de datum, is de Ascendant: de graad van de dierenriem die op het moment van de geboorte aan de horizon opkomt. Hij verandert elke twee uur en hangt af van de breedtegraad van de stad.

En de twaalf tekens komen niet met dezelfde snelheid op. Sommige tekens doen er meer dan twee uur over om de horizon te doorkruisen, andere minder dan een uur, en dat verschil wordt groter hoe verder je van de evenaar vandaan bent. Ik trok 200.000 willekeurige momenten tussen 1950 en 2010 en berekende de Ascendant voor Berlijn, op 53° noorderbreedte:

In Berlijn is de meest voorkomende Ascendant Schorpioen, met 12,1%, en de minst voorkomende Vissen, met 3,5%; de een is 3,5 keer zo waarschijnlijk als de ander, terwijl een gelijke verdeling elk teken 8,3% zou geven.

Kijk wat dit betekent: twee mensen die op precies hetzelfde moment geboren zijn, de een in Berlijn en de ander in een stad op een andere breedtegraad, kunnen een verschillende Ascendant hebben, en hoe vaak elke Ascendant voorkomt, verandert met de plaats. De geboortestad is geen administratief detail van het formulier: ze telt mee in de berekening.

Het patroon in deze reeks is pure meetkunde, en het is in één zin te zeggen: hoe verder van de evenaar, hoe ongelijker de verdeling. In Kopenhagen, op 56 graden noorderbreedte, is het verschil tussen de meest en de minst voorkomende Ascendant 4,3 keer; in São Paulo, op 23 graden zuiderbreedte, daalt dat naar 1,5.

En de vragen die het vaakst over dit onderwerp binnenkomen, met het korte antwoord: